Pijn en een tweedehands opa op marktplaats

 

‘Juf ik heb hoofdpijn!’, ‘juf mijn wiebeltand doet zeer!’, ‘juf mijn enkel is gekneusd’, ‘juf….!’ Pijn, heel veel pijn op zomaar een doordeweekse dag op een basisschool. Koud water, zelfs icepacks uit de vriezer en soms gewoon een dikke knuffel van je ‘BFF’. Dat helpt! Pijn is niet fijn, maar ja, pijn hoort wel bij het leven. En je hebt ook zoveel soorten pijn: de ‘negen-jaars-prik’, schrammen, een blauw oog, hersenschudding, een gebroken arm, een stok in je oog en nog veel meer. Al snel is het duidelijk… Vandaag gaan we het hebben over het mysterieuze thema ‘pijn’.

Wat valt nu eigenlijk op aan alle genoemde pijn(tjes)? Precies, al deze pijn zit aan de buitenkant. Is er dan nog een ander soort pijn? ‘Jazeker’, zegt Stella met een serieus gezicht. ‘Je kunt ook pijn van binnen hebben, maar dan bedoel ik ‘harte-pijn’. Dit is een soort pijn die kun je niet aanwijzen, maar die voel je vaak in de buurt van je hart’. Ah, oké! Stella’s klasgenoten moeten hier toch nog even over nadenken. Kennen zij die pijn ook? Stefan knikt bevestigend, hij weet waar dit over gaat. Hij kent deze ‘harte-pijn’ maar al te goed. Hij vertelt dat zijn ouders net gescheiden zijn. Ze waren gewoon niet meer zo gelukkig samen. Herkenning op het gezicht van een aantal klasgenoten. ‘Pesten!’ roept Angela. ‘Pesten is ook zo’n nare harte-pijn. Je kunt het niet aanwijzen op je lijf, maar je voelt het overal!’ De meeste leerlingen knikken instemmend. Op de een of andere manier herkennen ze zich allemaal in wat Angela zegt. Pesten kan zoveel zijn…‘Steeds iets naars over mijn uiterlijk zeggen’, ‘vaak uitgelachen en uitgescholden worden’ en nooit mee mogen spelen’. Al snel zijn de kinderen in de groep het eens: de scheiding van je ouders en pesten zijn nare, vervelende ‘binnenkant-pijnen’.

Plotseling, heel voorzichtig hoor ik: ‘Ik weet het niet zeker hoor’, zegt Iris, ‘maar ik heb denk ik ook zo’n pijn. Die van mij heet ‘missen’. Huh? ‘Ja, ik had een knuffel van mijn opa die nu dood is, maar die ben ik kwijtgeraakt. Nu heb ik helemaal geen aandenken meer aan hem’. Een aandachtige kleine luisteraar stelt een kritische vraag: ‘heb je dan pijn omdat je je knuffel mist, of omdat je opa dood is?’ Iris antwoordt dat ze het erg vindt dat opa niet meer leeft, maar dat ze de meeste last heeft van het gemis van haar knuffel-konijn’. ‘Ooooh!’ Roept de hele groep in koor. Dat mag je niet zeggen! ‘Een opa is altijd ‘heilig van binnen’, want als hij er niet was geweest, dan bestond jij nu ook niet!’ geeft Ruben als argument. ‘Ik zou niet weten waarom niet’ zegt Iris. ‘Opa was helemaal geen leuk mens. Hij was altijd chagrijnig, zat altijd boven op zijn kamer en deed nooit eens iets leuks!’. Voor een aantal in de groep voelt deze uitspraak toch een beetje ongemakkelijk. Dan doorbreekt Menno de stilte: ‘Ik snap je wel hoor Iris. Van dat ‘knuffel-konijn’ hield je gewoon veel meer. Als je zoiets moet missen, dan is dat de ‘pijnlijkste-pijn’. Joost vindt het toch maar moeilijk te begrijpen: ‘Dan koop je toch gewoon een nieuwe knuffel! Een andere opa is veel lastiger te vinden.‘  Max heeft de hele les nog niet veel gezegd, maar ineens gaat hij rechtop zitten en zegt: ‘Dat weet je niet zeker, misschien als je op marktplaats kijkt? Misschien staat daar wel een advertentie op met: ‘Tweedehands Opa Te Koop!’ Lachend verlaten de leerlingen het lokaal. Lara blijft nog ‘even hangen’ en loopt vertwijfeld naar me toe.‘Weet je wat ik zo raar vind juf? Toen we het over ‘pijn’ hadden, kreeg ik een glimlach op mijn gezicht’. ‘Oh, waar kwam die glimlach vandaan denk je? ‘Geen idee!’ zegt Lara: ‘Ik denk dat het komt omdat ik niet veel pijn heb. En als ik wel ergens last van heb, dan tover ik altijd wel weer ergens een glimlach vandaan!’ Wat een prachtige en vooral krachtige vorm van levenskunst van een negen jarige! Die Lara, die komt er wel! 😉

Share your thoughts