Kerst, roze zuurstokken en de verkleedboerderij

Kerstboom in Syrië

Zelf droomt ze van een kerstboom met roze zuurstokken en lekker eten. Maya kijkt dromerig omhoog. Plotseling vraagt zij zich af of mensen in warme landen eigenlijk ook wel Kerst vieren, want daar hebben ze immers geen sneeuw. “Natuurlijk niet!” zegt Sam, wat denk je, dat mensen in Syrië niks anders te doen hebben met die oorlog?” Maya kijkt geschokt : “Dus die zetten geen kerstboom neer?!” Nee, volgens Sam niet, want die zijn daar niet te koop. “Veel te warm, die naalden vallen er meteen uit”. Maya kijkt nog even peinzend voor zich uit: “Maar, dan geven ze elkaar toch wel een knuffel met Kerst?”  Volgens deze aandoenlijke dromer is met Kerst iedereen altijd aardig en lief voor elkaar. De andere kinderen kijken nu op hun beurt vertwijfeld om zich heen. Dat zal toch wel zeker?! Het is uitzonderlijk, maar nu is er niemand in deze, normaal toch probleem oplossende groep, die een antwoord weet op deze lastige vraag…​
​  

‘Samen’ met kerst belangrijker

Ook dichter bij huis roept Kerst de nodige vragen op bij kinderen. David denkt bij Kerstmis vooral aan een kerstboom. Niet zomaar een boom, maar die ‘super coole’ bij hem thuis, waarin hij samen met zijn broertje zijn nieuwste Pokémon knuffels heeft gehangen. Het probleem is echter dat hij niet goed weet van wie deze kerstboom nu eigenlijk is. Dit schijnt nogal een issue te zijn. Na nog even denken, moet David toegeven dat de hippe boom helaas niet van hem alleen is. Een ware kerstgedachte, want met Kerst is volgens hem ‘samen’ belangrijker dan de rest van het jaar, dus zijn broertje, papa en mama worden mede eigenaar.  ​

Tante Loes

Zo praten we nog een tijdje door over bomen, kersthuisjes, lichtjes en andere versiersels. Maar ook over wat je wel en niet geloofd, het ware kerstgevoel, liefde, vriendschap en samen-zijn. Dit doet Femke denken aan het kerstdiner. Bij anderen roept dit duidelijk ook mooie herinneringen op. Sommige kinderen eten bij opa en oma, Mira gaat ‘koermetsen’met mama en haar grote broer. Bij Ilse hebben ze het zo geregeld dat iedereen van de familie iets mee neemt om te eten, behalve tante Loes. “Die nam vorige jaar ook iets mee, maar dat vond niemand lekker. Volgens papa kan ze totaal niet koken, dus dit jaar hoeft zij geen moeite meer te doen”.
Voor wat betreft ‘het’ kerstdiner heeft Paul nogal wat opties: dit kan zijn bij mama en Margrit, bij papa, Sylvia en zijn stief-zusje Louise, òf bij zijn stief-opa uit Marokko. Paul weet nog niet precies wat het gaat worden, maar als hij mag kiezen, gaat hij naar zijn stief-opa, want daar komt ook zijn grote stief-broer uit Barcelona.

De Verkleedboerderij

Ook de kleuters hebben samen nagedacht over het komende Lichtfeest. Tristan wil het wel zeggen, maar hij weet het niet meer zo goed. Hij denkt aan een man, “maar ik weet niet meer hoe hij heet. Hij is rood en we hebben een liedje over hem gezongen in de klas”. Oh, ‘Iron man!’ bedoel je zegt zijn buurman zelfverzekerd. Deze gedachte brengt Noa op een idee. Zij denkt met kerst aan een ‘elfje’. Een ‘elfje’ “dat heet dat je vleugels achter op je rug hebt geplakt, zodat je kan vliegen” Tja, als je het zo bekijkt, toch ook een soort superheld nietwaar? Jeroen mag met kerst oma altijd meehelpen. Samen zetten zij dan de ‘verkleed boerderij’ op. “Dit is een soort boerderij met dieren, verklede mannen en een kistje met hooi en een blote baby erin”.

Terugdenkend aan al deze ontroerende en persoonlijke gedachten van ‘mijn’ kleine en grote ‘diepe-denkers’ ga ik met een goed gevoel de Kerstvakantie in. Heerlijk samen-zijn met man-lief, kinderen, familie en vrienden. Stiekem overweeg ik om tante Loes bij ons gewoon een tweede kans te geven. Om samen mee te koken aan ons kerstdiner. Maar ach, misschien vindt zij het zelf wel prima zo! Hoe dan ook, dank weer voor het lezen. Hele fijne Kersdagen en een gezond en liefdevol 2018 gewenst!

Share your thoughts